De tekeningen op deze website zijn eigendom van Grumb

en mogen zonder zijn toestemming niet worden gebruikt.

In de 60er jaren was 't Harde een vrij grote legerplaats.Een normaal straatbeeld was het in uniform fietsende militairen op weg naar de legerplaats en jeeps reden af en aan als de hoge militairen moesten worden opgehaald van huis of weer moesten weggebracht. Af en toe rolde er een tank over de Eperweg.
Met 5 jongens in het gezin zou het toch gek moeten lopen als er niet een paar een carriere in het leger zouden ambieren.Maar dat liep anders: twee broers moesten verplicht in dienst en de rest had broederdienst.Alleen mijn oudste broer hield het wat langer uit, bij de Marine , en waarschijnlijk kwam dat doordat hij in Curacao terechtkwam en dat vond ik eigenlijk niet zo slecht: het lag aan de andere kant van de wereld, de zon scheen er altijd, oorlog was er niet en ik kon me niet anders bedenken dat hij dagelijks op het strand lag met een cocktail in zijn hand en allerlei inheemse schonen die schaars gekleed knipogend zijn rug masseerden. Naar mijn idee had hij het nog niet zo gek getroffen,als je toch het leger in moest.

Af en toe stuurde hij een bandje op dat we thuis konden afspelen op de bandrecorder en daar stond uitsluitend vrolijke muziek op met tussendoor de stem van mijn broer die op een droge wijze het volgende zomerse nummer aankondigde van een obscuur bandje spelend onder een klapperboom.
Maar erg lang heeft hij het toch niet uitgehouden bij de Marine dus het zal wel tegengevallen zijn op die goudgele stranden. En foto's van mijn broer in het bijzijn van leuke dames in verleidelijke poses heeft hij me ook nooit laten zien. Wel had hij een foto waarop hij stond zoals een militair hoort te staan: in de houding.

Vandaag alweer een dode ster: Etta James. En het toeval wil dat James is ontdekt door Johnny Otis.(zie 23 januari).

Etta James was een fantastische zangeres die ik pas ontdekte halverwege de 80er jaren. Ze trad samen op met een andere oude held van mij: Chuck Berry, nu 85 jaar. Berry leeft nog, ik weet niet hoe, maar hij leeft. Ook heb ik haar eens gezien toen ze optrad met een andere grootheid uit mijn verzameling die ook nog steeds leeft en zelfs zeer geregeld optreedt: BB King, 86 jaar. Doordat ik Etta James leerde kennen via BB King en Chuck Berry raakte ik vanzelf geinteresseerd in haar oudere muziek. En dat levert een prachtige ontdekkingsreis op: eindeloos goed en onweerstaanbaar. Etta James kon alles: blues, soul, rock, teveel om op te noemen.

Maar helaas de medaille had een keerzijde: ze leidde een tragisch leven. Haar moeder was 14 toen ze werd geboren, haar vader heeft ze nooit gekend. Het bestaan  was een aanschakeling van ellende en eigenlijk had ze alleen plezier in zingen. Al vroeg in haar leven was ze verslaafd: aan coke, drank, marihuana, heroine en eten. Tussen die verslavingen door vond ze ook nog tijd om te zingen. De laatste jaren was ze ziek, lag regelmatig in het ziekenhuis en leed aan dementie, leukemie en hepatitis. Eind vorig jaar lag ze enige tijd aan de beademingsapparatuur in het ziekenhuis en kreeg bovenop al die malheur nog een longontsteking maar op 5 januari mocht ze naar huis, daar hield ze het niet lang meer vol: uiteindelijk is ze twee dagen naar haar ontdekker Johhny Otis op 20 januari overleden in Californie. Een kleine week voor haar 74e verjaardag.

Wat een rampspoed, als een mens dààr niet "de Blues" van krijgt!

Klik in het midden de button aan, geluidsboxen open en........

De muziek uit de 60er en 50er jaren.

In deze tijd is vrijwel alle muziek te achterhalen, maar dat was vroeger wel anders. Soms hoorde ik een nummer op de radio en vervolgens hoorde ik het jaren niet meer. Van wie het nummer precies was wist ik vaak niet, meestal een onbekende Amerikaan, onbereikbaar in Nederland, nergens te koop en vaak kon ik de naam van de artiest of van het nummer amper opschrijven. In 1959 was ik 9 jaar en ik sprak en schreef geen Engels, nauwelijks normaal  Nederlands. Maar enige jaren daarna lag ik wel met mijn oor tegen de radio aan te luisteren naar al die obscure muziek die ergens van verschrikkelijk ver weg aan kwam waaien en die nergens te krijgen was. Tegenwoordig hoor ik het nummer van de artiest waar ik het nu over heb vaker op de radio, maar vroeger echt zelden. Nu haal ik het nummer tevoorschijn, opgestapeld tussen al mijn andere oude singletjes en luister nog eens naar dat intrigerende begin:

een telefoon die 2 keer overgaat, de hoorn die wordt opgenomen, een zwoele vrouwenstem die hijgt: "Hello Johnny", dan blijft het een seconde stil en dreunt de stem van Johnny Otis de kamer in die roept dat hij het is en dat hij zo eenzaam is.   Een pompend en swingend nummer vult in een keer de gehele ruimte met af en toe een ultrakorte onderbreking van een ferme vrouwelijke snik en een hitsige kreun van de zangeres.     Geboren in 1921 en nog geen 40 jaar oud toen hij het nummer opnam. Afgelopen vrijdag stond in de krant dat hij op 17 januari op 90 jarige is overleden. Dat artikeltje krijgt een plekje bij het plaatje dat ik ergens begin jaren '70 in bezit kreeg.       Telephone baby..............Goede snik, goede kreun, goede herinnering.         Johnny Otis heeft definitief opgehangen.

Druk midden op de button, geluidsboxen aan, en............

De tekeningen op deze website zijn eigendom van GRUMB

en mogen zonder zijn toestemming niet gebruikt worden.

De Padvinders.

Heel lang geleden, ik geloof toen ik een jaar of zes was wilde ik het liefst woudloper worden. Er was er eentje, en daar had ik een boekje van, David Crockett. De Naam alleen al was voor mij reden genoeg in zijn voetsporen te treden. Maar deze bevlieging heeft maar kort geduurd: lopen in een woud is gevaarlijk, je moest bessen eten en als je niet goed uitkeek werd je opgegeten door een beer, gebeten door een slang of er kroop een enge spin in je broek. Niets voor mij dus.
Maar David Crockett kwam even terug op 't Harde: verschillende jongetjes uit het dorp waren padvinder en lid van een groep die vaak op kamp ging. Een buurjongen, Jaap Olree,die een paar huizen verderop woonde, was er eentje. Ze hadden een petje op en een groen uniformpje en soms zag ik ze voorbij wandelen in het bijzijn van een "Akela". Ik wist niet beter dan dat ze de hele dag in het bos zaten, vreemde knopen konden leggen en insecten vingen die ze zelf opaten.
Uniformpjes waren er al genoeg op het dorp en mijn moeder had al rap in de gaten dat deze bezigheid niets voor mij was en liet het daarbij.

Enkele padvinders op 't Harde o.m: Johan Boermann, Wim van Wijngaarden (linksboven) en onderin: Jaap Olree. Rechterfoto: Wiebe Gierlink.

Voetbalwedstrijden op de radio. Feijenoord Ajax.

Zondagmiddag luisterde mijn vader naar de radio tot een uur of half 5, dan kwam Frits van Turenhout met de voetbaluitslagen en kon Pa definitief zien op zijn totoformuliertje of hij iets had gewonnen en de wedstrijden juist had voorspeld.

Eén van de wedstrijden die ik niet ben vergeten werd gespeeld op 29 november 1964. Het was een dag na mijn verjaardag en bovendien stond Feijenoord-Ajax op het programma. Dat was toen de belangrijkste wedstrijd van het jaar in de Eredivisie. 's Avonds werden er flitsen uitgezonden bij Sport in Beeld en de volgende dag konden we nog eens alles bekijken want mijn vader kocht dan Sport- en Sportwereld.

En het was de moeite waard want Feijenoord won met 9-4 en Hans Venneker maakte 5 doelpunten. De volgende dag stond in de krant dat de keeper van Ajax, Bertus Hoogerman zoveel doelpunten moest doorlaten omdat hij 's ochtends per vergissing de contactlenzen van zijn vrouw had ingedaan. Ouwehoeren over het voetballen bestond toen ook al. 

           Links Siem Tijm, in het midden Frans Bouwmeester en rechts Werner Schaaphok. 

Eén van de grootste zangers uit de 60er jaren. Een muzikaal melodramatisch genie. Dat was Gene Pitney. Prachtige nummers heeft hij gezongen en hij schreef er nog vele voor anderen zoals He's A Rebel van the Crystels. In de periode 1961 tot 1968, de tijd dat ik het grootste deel op 't Harde woonde, had Pitney al zijn grootste hits waaronder: Town Without Pity en Something's Gotten Hold Of My Heart.
Hij bleef daarna tot ver in de jaren '70 platen uitbrengen maar iedereen verwachtte van hem dat hij zijn 60er jaren nummers bleef zingen. Dat hield hij 40 jaar lang vol. Toen was het op.

In april 2006 overleed hij, 65 jaar oud, in een hotel in Cardiff waar hij voor de zoveelste keer was neergestreken voor het maken van een Britse tournee.
Uiteraard heb ik het artikel over zijn dood bewaard bij zijn platen.

Nu heb ik bijna alle muziek van Gene Pitney uit die tijd, ik vind het nog steeds juweeltjes, in minder dan 5 minuten vertelt hij in vrijwel ieder nummer een droevig en melodramatisch verhaal. Naar één nummer ben ik jarenlang op zoek geweest, ik had het ergens halverwege de 60er jaren weleens gehoord op de radio, maar ik kon er nooit aankomen, hoe ik ook zocht. Totdat mijn oudere broer het ergens kocht en ik de kans kreeg het nummer van de pickup over te zetten op mijn 2-sporen bandrecorder. Het is niet zijn bekendste nummer, zelfs een "B-kant"- nummer, als ik me goed herinner, van "Just One Smile" maar voor mij denk ik zijn beste.
Uit 1966:

Klik in het midden op de button, geluidsboxen open, en.......

De tekeningen op deze website zijn eigendom van Grumb

en mogen zonder zijn toestemming niet worden gebruikt.

"Dat heb ik mezelf moeten leren toen ik onder de meest uiteenlopende omstandigheden met Afrikanen, Arabieren en Zuid-Amerikanen heb zitten praten. Ze voelen vaak een zekere angst voor onze haast, die ze voor minachting houden. Geen tijd voor iemand hebben, niet samen met iemand kunnen zwijgen, staat voor hen gelijk aan afgewezen worden, aan schamperheid."

Uit: Henning Mankell: De witte leeuwin

Op 18 juni 1970 brak er een grote bosbrand uit op 't Harde. Tot op de dag van vandaag is niet geheel duidelijk geworden hoe dat kwam maar de rol van het leger  moest een grote zijn geweest: 's ochtends werd er geoefend op de kurkdroge heide en bossen.
Later heb ik gehoord dat er veel vragen waren over de rol van Prins Bernhard. De rol van Prins Bernhard? Had die een rol bij de brand dan?

Nou ja, in ieder geval verdwenen op de één of andere manier die vragen in de, zoals jaren later bleek als het over de Prins ging,in de doofpot.
Bij ons thuis op de Munnikenweg werd geen kwaad woord gesproken over Prins Bernhard of het Koninklijk Huis. Integendeel, Prins Bernhard was het gerespecteerd en geliefd hoofd van alles en iedereen die een militair tenue droeg en wie het daarmee niet eens was was een communist (in die tijd had men de Arabier, de Moslim of de Marokkaan nog niet ontdekt) en zonder twijfel eveneens langharig en werkschuw.

Maar toch sijpelde er een verhaal door, het verhaal ging, zo begreep ik later, dat Prins Bernhard in de vroege ochtend van 18 juni 1970 de legerplaats 't Harde bezocht, er is immers een oefening gaande ergens op de heide. Volgens een loslippige officier, waarvan later verder niets meer is vernomen, zou de Prins, tussen 8 uur en 10 uur, dus uren voordat de brand zou uitbreken, boven 't Harde hebben gevlogen en ook werd melding gemaakt dat er met brandgevaarlijke brisantgranaten werd geschoten.

Wat deed Bernhard daar?
Het moet bekend zijn, maar hoogstwaarschijnlijk moet dan eerst het deksel van die grote goedgevulde doofpot, waar nog wat minnaressen inzitten en wat Lockheeddocumenten, een paar zorgvuldig geheim gehouden buitenechtelijke kinderen, en wie weet wat er allemaal nog meer in zit.   

Laurel and Hardy en....The Rolling Stones............

In 1966 hoorde ik een mooi nummer van the Rolling Stones op de radio. Ik was eigenlijk "Van The Beatles" (en dus "tegen The Stones") maar ik moest toegeven: dit vond ik een goed nummer.
Het nummer werd gecoverd door Chris Farlowe en stond een tijd nummer 1 in de Engelse Hitparade. Chris Farlowe moet nu 70 jaar zijn en hij leeft nog dus ik heb geen artikeltje over zijn dood bij mijn singeltje kunnen verpakken.

In mijn zoektocht naar films van Laurel and Hardy stuitte ik een jaar of 30 geleden op The Way Out West Dance (zie de bijdrage van gisteren 9 januari) maar ik vond ook hetzelfde dansje maar dan nu met op de achtergrond de muziek van Out Of Time van The Rolling Stones.

Wat wil ik nog meer: mijn helden uit de vorige eeuw met muziek die ik vaak hoorde op 't Harde.

Aandoenlijk en grappig. Een stukje:

Laurel and Hardy Out Of Time.

Klik in het midden de button aan, geluidsboxen open en.........

Maandagochtend, een nieuwe week: een goede om op gang te komen........

Laurel and Hardy.

Op zaterdagavond mochten we in de 60er jaren altijd naar televisie kijken. Vooral rond de feestdagen verheugde ik me dan steevast op de films van Laurel and Hardy, de Dikke en de Dunne. Gefascineerd bekeek ik ze. Meesterlijk vond ik ze en in de loop van mijn leven heb ik voortdurend gepoogd mijn Laurel-and-Hardy-filmverzameling compleet te krijgen, eerst op video, later op DVD. Nog steeds zijn ze tijdloos en krijg ik er nooit genoeg van ernaar te kijken. Hun filmpjes zijn een aaneenschakeling van misverstanden die zo logisch overkomen dat je gelooft dat het allemaal volkomen normaal is. Maar dat is het niet en het stel krijgt heel wat rampen te verduren. Vooral de Dikke: meestal valt hij in een put of in de modder, hij krijgt zomaar een dakpan op zijn kop, of weleens een heel dak of een compleet paard, maar hij gaat er nooit aan dood en ernstig gewond raakt hij ook niet maar kijkt ons wel verontwaardigd aan met een blik die zegt dat Stan compleet gek is. Zijn uitdrukking: "Well here's another fine mess you've gotten me into." kon ik te pas en onpas zelf goed gebruiken tegen schoolvriendjes die ook van Laurel and Hardy hielden. Ze hebben ruim 100 films gemaakt en dat is lachen, maar er zitten vaak ook aandoenlijke muzikale  stukjes tussen.

Zoals deze: The Way Out West Dance.

Klik op de button in het midden, boxen aan en..........

Oudejaarsnacht 2011/2012, er staat een electrische tandborstel rechtop met de punt naar beneden waar het borsteltje normaal zit, in mijn voet!

Ik ben toch maar naar bed gegaan……………
Toen de geluiden van wakker worden op de nieuwjaarsochtend doordrongen heb ik het licht aangedaan en Gert verteld wat er gebeurd was. Die wist natuurlijk niet wat hij hoorde en ik heb de pleisters eraf gehaald om te kijken hoe het eruit zag. Een mooi gaatje dat al aardig dicht was en een flink opgezwollen voet waar ik totaal niet op kon staan, deed echt zonder dat ik iets deed al verschrikkelijk pijn.
Op mijn kont de trap af naar beneden, daar ook het verhaal verteld, paracetamol genomen en na het ontbijt toch maar zo snel mogelijk naar huis.
Ik had zelf de indruk dat er iets kapot was, misschien een scheur in het bot of iets dergelijks.
Gezien de pijn vonden we het beter de huisartsenpost van het ziekenhuis te bellen en daar ook dit onwaarschijnlijke verhaal te vertellen.
De dienstdoende arts stond ook versteld. Wanneer je het met opzet zou proberen lukt het niet……………….een elektrische tandenborstel rechtop in je voet.
Maar het was een aardige afleiding voor hem naast de vuurwerkongelukken….
Na wat onderzoek constateerde hij dat  er waarschijnlijk niets kapot was, maar dat het binnen was gaan ontsteken, er heeft natuurlijk toch wat vuil aan die tandenborstel gezeten en dat zou dan nu in het bot zitten. Zijn woorden: ” bij een ontsteking in het bot zijn de rapen gaar, dan moet er gesneden worden.”  Ik kreeg een tetanusinjectie en een antibioticakuur. Moest twee dagen rust houden (wat is dat ook al weer?) been omhoog en  zoveel mogelijk koude kompressen.
Maandagmorgen dachten we nog dat het toch nog fout zou gaan: een voet als een olifant, rood, strak gespannen en zeer pijnlijk, maar aan het einde van de dag –precies zoals de arts had voorspeld- werd de pijn minder.
Een dag later zat ik met een grote pantoffel aan, liep ik al stukken beter en had ik nog maar plaatselijke pijn. Mijn voet was wel nog rood en gezwollen, maar de medicijnen deden hun werk goed.
Ja, goed, maar ze doen nog veel meer dan goed: ik raakte echt verschrikkelijk aan de diarree, volgens de bijsluiter een veel voorkomende bijwerking. Dat betekent heel alert zijn, want  een sprintje trekken naar het toilet zat er op dat moment nog niet in.

We zijn nu weer wat dagen verder en ik ben gerust en tevreden. Ik heb weliswaar heel ruime, maar toch mijn eigen pantoffels aan (van  onze gastvrouw tijdens de jaarwisseling, had ik een uitgelopen pantoffel maat 49 gekregen, een bijna-afdankertje van haar zoon) en omdat ik al aardig loop moet ik helaas weer meehelpen koken en afwassen.

Wat een verhaal hè, ik sta zelf ook verbaasd hoe het heeft kunnen gebeuren.
Ik heb er alle vertrouwen in dat het nu steeds beter gaat. Werken is een beetje moeilijk denk ik omdat ik vrijwel alles staand doe, behalve achter de naaimachine zitten.

Zo zie je maar, je hoeft geen vuurwerk af te steken tijdens de jaarwisseling om ongelukken te maken.
En wat ook bijzonder is: het leedvermaak dat opstijgt om me heen, en dan bijzonder in de familie van Gert, zo ontving ik mailtjes over allerlei ongelukken met ………………natuurlijk:tandenborstels.

Het kan allemaal nog erger: hier een voorbeeld:

TEL AVIV - Een 19-jarige Israëlische man heeft per ongeluk zijn tandenborstel ingeslikt, terwijl hij het achterste van zijn tong aan het poetsen was. Dit heeft de Israëlische krant Yediot Ahronot zondag gemeld.

De 15 centimeter lange tandenborstel is in het ziekenhuis onder volledige narcose verwijderd met een touwtje. Dat gebeurde met spoed. De artsen vreesden voor zwaar letsel aan de maag of andere organen als de tandenborstel zijn reis door het lichaam zou voortzetten.

(ANP).

                                              En gekker:

We logeerden tijdens de jaarwisseling bij een broer van Gert en zijn vrouw in de buurt van Rotterdam. Een rustige gezellige avond met een erg lekker diner waarin witlof centraal stond en champagne om twaalf uur ’s nachts.
Rond 1.00 uur was ik de eerste die naar bed wilde. Ik ging naar de badkamer om mijn tanden te poetsen. Ik poets al jaren met een elektrische tandenborstel die  een stalen pin aan het einde heeft waarover de borstel geschoven moet worden.
Ik wilde de houder (nog zonder borstel) uit mijn toilettas pakken, maar die viel eruit………………………en viel loodrecht naar beneden en bleef daar rechtop in mijn voet staan, in de knokkel vlakbij de grote teen. Ik begrijp eigenlijk niet dat ik niet gegild heb, maar in mijn opvoeding is mij geleerd je niet aan te stellen. Ik heb een traantje weggepinkt en ben op het toilet gaan zitten (dat was dichtbij) waar ik met toiletpapier heb gewacht tot het bloeden stopte. Op een vreemde badkamer weet je niet goed de weg en je wilt ook geen troep achterlaten.

Ik heb mijn tanden gepoetst en besloot niet naar beneden te gaan om het te vertellen en mijn voet te laten zien, de rest zat nog aan de champagne en wat zouden ze kunnen doen, niets, dus gewoon naar bed gaan en morgen zien we wel verder.
Ik had zelf pleisters bij me (jaja, nog altijd goed georganiseerd!!!!!) en had die tegen evt. bloeden 3 laagjes dik opgeplakt want ik wilde natuurlijk niet het logeerbed vuil maken.
In eerste instantie ben ik in slaap gevallen (en uiteraard had ik die tandenborstel die rechtop in mijn voet stond er inmiddels uitgetrokken)
Gert was ondertussen ook naar bed gekomen, maar  toen heb ik maar niets verteld: wat heb je eraan op dat moment?
Ik heb maar kort geslapen................de pijn begon...............de steken begonnen...............naarmate de nacht vorderde werd de pijn met het uur erger, ik verging echt van de pijn. Lekker begin van het nieuwe jaar! Dat belooft nog wat!

't Harde in de zestiger jaren was natuurlijk vooral een legerplaats. Er stonden rijtjes woningen met officieren en rijtjes woningen met onderofficieren. Van jongsafaan heb ik me afgezet tegen het zo vastgelegde onderscheid en het rangen en standensysteem in het leger. Later kwam ik erachter dat de gehele maatschappij ervan vergeven is maar zo duidelijk als in het leger trof ik het in die tijd zelden aan.
Mijn vader was een officier, dat maakte hem anders dan een onderofficier of een soldaat. Ik wist niet waar al die strepen en sterren en balkjes voor dienden maar als je een streep had met een ster dan was je wat en als je een balk had met twee strepen en een ster dan was je nog meer, of misschien wel minder en als je een paar sterren had met een balk en een schuine streep dan was je nog veel meer of nog veel minder. Ik hield me er niet mee bezig.
Maar ik zag ze overdag allemaal wel fietsen of in een jeep zitten af en aan richting legerplaats met hun balkjes, streepje en sterretjes.

Thuis op de Munnikenweg verzamelde mijn vader al zijn militaire attributen in een klein kamertje beneden, naast de voordeur. Daar stond op een kast een oude foto waar ik weleens geintrigeerd  naar keek en waar heel duidelijk het rangen-en standensysteem getroffen werd:

Iedereen een baret op: die zijn wat, lager, minder, of niet. En in het midden: één met een pet op: die is hoger, meer. Of niet. Maar waarschijnlijk wel, dat was mijn Pa. 

Ik was al het huis uit en weg uit 't Harde toen het nieuwe winkelcentrum werd geopend. Het kwam te staan op de resten van Dierenpark Scharringa, (op `t Harde schijnt voor mijn tijd een dierenpark bestaan te hebben), en werd in 1972 geopend. Het zag er voor die tijd modern uit. Diverse winkeliers hadden zich hier gevestigd zoals juwelier Kuiper, de huishoudelijke artikelen van Broekhuis, de eerste grote supermarkt 4=6 en boekhandel van der

Poll en natuurlijk het postkantoor. Later kwam daar ook nog de bibliotheek bij. Niet lang geleden liep ik er nog eens rond en inderdaad: wat toen modern was is nu hopeloos gedateerd en verouderd.

Terry Stafford.

De meeste van mijn persoonlijke herinneringen combineer ik met muziek, omdat ze aan die muziek vastzitten, of andersom. Ik ben bedreven in het onthouden van ridicule en volstrekt onbelangrijke details: vaak weet ik nog precies wat ik deed toen ik een bepaalde plaat voor het eerst hoorde.
Ik stond op een zomerdag in 1965 samen met nog wat jongens voor het zwembad de Hoksenberg, klaar om naar binnen te gaan maar het zwembad bleek die ochtend gesloten. Het was een gewone doordeweekse dag maar op het hek was een bordje bevestigd met de droge mededeling: vandaag dicht. Niemand wist waarom: was de badmeester verdronken? Was het water uit het bad gelopen? Was het een speciale feestdag?
We keken elkaar aan: geen zwembad vandaag en dus fietste ik maar weer richting huis na eerst een rondje door het dorp te hebben gefietst. Op de Eperweg kwam ik langs de Gouden Sleutel en ik besloot even naar binnen te wippen ondanks dat ik geen geld had om een plaatje te kopen. Er kwam mij een prachtig wervelend muzieknummer tegemoet, de eigenaar had een bandrecorder staan en daar kwam dat prachtige geluid vandaan. Ik vroeg hem bedremmeld van wie deze muziek was en hij fluisterde mij iets in het oor. Snel verliet ik de winkel en op de fiets leerde ik de naam van de zanger die ik gehoord had uit mijn hoofd zodat ik het thuis kon noteren in mijn muziekschrift.
In de jaren zestig hoorde ik wel vaker mooie nummers op de radio of ergens anders maar ze waren amper te krijgen. Mijn oudere broer had ze echter al snel in zijn bezit en veel later kreeg ik ze ook in mijn verzameling.
Jaren later begreep ik dat Elvis het ook eens  had gezongen maar deze vertolking vond ik veel beter en heeft de tand des tijds doorstaan.Ik ontdekte dat het nummer in 1964 in de Amerikaanse top 10 stond. Als ik nu een persoonlijke eeuwige top 10 zou samenstellen zou het erbij mij ook heel hoog in staan.

Deze zanger, overleden op 51 jarige leeftijd op 17 maart 1996, (bij uitzondering heb ik geen krantenknipsel van deze gebeurtenis) ontdekte ik bij toeval op een warme dag halverwege de jaren 60 omdat om onduidelijke reden het zwembad op 't Harde zomaar dicht was.

Mede namens Arie en Jannie, Gert en Bella Pruimhof, Fred Oosterbuur en Piet von Grumbkow wenst GRUMB U allen een gelukkig 2012 toe!

                          Jannie en Arie bekijken de toekomst met gemengde gevoelens...